می گفت، چو بی دلان، سرودی

با این شغبی که در گذر بود

دیوانه ز خویش بی خبر بود

می راند ز آب دیده رودی

می زد ز درون جان دم سرد

زآن باد چو ریگ رقص می کرد

چون گشت یقین که مرد دل ریش