کش دل سوی گوشه جگر بود

خون از جگر دریده می ریخت

نی نی که جگر ز دیده می ریخت

هر جا جگرش به چشم تر بود

از دم همه خون جگر همی کرد

و ز بی جگری جگر همی خورد

اشکش به جگر نمک نه کم داشت