از دم همه خون جگر همی کرد

نی نی که جگر ز دیده می ریخت

هر جا جگرش به چشم تر بود

کش دل سوی گوشه جگر بود

و ز بی جگری جگر همی خورد

اشکش به جگر نمک نه کم داشت

گویی نمک و جگر بهم داشت