کاو بار کسی کشد به گردن

مرغی که شتر شدست نامش

بار است چو نام ناتمامش

مردانه توانش نام کردن

به گر ننهی به پرده ای روی

کش غم تو خوری و او بود شوی

وانگه، به خدائی خداوند،