وانگه، به خدائی خداوند،

کاو بار کسی کشد به گردن

به گر ننهی به پرده ای روی

کش غم تو خوری و او بود شوی

از صدق عقیده، خورد سوگند

کاین در نشود گشاده تا دیر

کار ار ز زبان شود به شمشیر!