آهسته به گوش پیر زن گفت:

کار ار ز زبان شود به شمشیر!

جوینده لعبتی چو خورشید،

شد باز به سوی خانه، نومید

کاین سوخته طاق ماند از آن جفت

کم، خازن آن خزینه سیم،

از آهن تیز ، می کند بیم