مجنون ز سرشک دیده می ریخت

هر کس صفت جمال می گفت

مجنون سخن از خیال می گفت

هر کس گهری خریده می ریخت

هر کس ز طرب به کار خود بود

مجنون به هوای یار خود بود

هر کس شمعی بسوز برداشت