من نیز نیم ز درد خالی

تکیه بدر که می کنی خواست؟

بالین گه تو که می کند راست؟

دردت ز منست گر چه حالی

شمعی که بر آتش است تا روز

پروانه کش است و خویشتن سوز

چون ز آتش تیز پرنیان سوخت