شمعی که بر آتش است تا روز

بالین گه تو که می کند راست؟

دردت ز منست گر چه حالی

من نیز نیم ز درد خالی

پروانه کش است و خویشتن سوز

چون ز آتش تیز پرنیان سوخت

از سوزن و رشته کی توان دوخت