ای خار، چو پهلویش کنی ریش

در سینه من غبار بیزد

من بی تو، چنین به غم نشسته

از هر که بجز تو، روی بسته

از آتش آه من بیندیش

ای گرد، چو بر تنش نشینی

باران سرشک من ببینی