کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع نخست · شماره 97

چون نامه بدید ماه بی صبر

شاعرامیرخسرو دهلوی

اثربخش ۱۹ - جواب نبشتن مجنون مرفوع القلم، از سیاهی آب ناک دیده، جراحت نامه لیلی را، و ریشهای سربسته از نوک قلم خاریدن، و خون سوخته بر ورق چکانیدن، و دهانه جراحت را به کاغذ لیلی بستن

قالبسایر

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

94
تابستد و بر پرید چون طیر
#
95
برد آن ورق و به نازنین داد
#
96
غنچه به کنار یاسمن یاسمین داد
#
97
چون نامه بدید ماه بی صبر
انتخاب‌شده
98
از نومیدی گریست چون ابر
#
99
از پوزش و عذر بیکرانش
#
100
تسکین تمام یافت جانش
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 97 از «بخش ۱۹ - جواب نبشتن مجنون مرفوع القلم، از سیاهی آب ناک دیده، جراحت نامه لیلی را، و ریشهای سربسته از نوک قلم خاریدن، و خون سوخته بر ورق چکانیدن، و دهانه جراحت را به کاغذ لیلی بستن» است.