کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع نخست · شماره 37

دامن به تهش فگنده در خاک

شاعرامیرخسرو دهلوی

اثربخش ۲۱ - دل دادن مجنون، سگی را که در کوی دلدار دیده بود، و بازوی خون را طوق گردن او ساختن، و تن استخوان شده را گزند دهان و مزد دندان او کردن و به زبان چربش نواختن

قالبسایر

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

34
و افگند ز زر به گردنش طوق
#
35
بگرفت به رفق در کنارش
#
36
می شست به گریهای زارش
#
37
دامن به تهش فگنده در خاک
انتخاب‌شده
38
می کرد به آستین سرش پاک
#
39
گه پیش رخش به گریه نالید
#
40
گه در کف پاش دیده مالید
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 37 از «بخش ۲۱ - دل دادن مجنون، سگی را که در کوی دلدار دیده بود، و بازوی خون را طوق گردن او ساختن، و تن استخوان شده را گزند دهان و مزد دندان او کردن و به زبان چربش نواختن» است.