وان یار یگانه وفا جوی

می خواست برد ز سایه خویش

زان آه که بی دریغ می زد

بر سایه خویش تیغ می زد

کشته به یگانگی یکی گوی

خود را چو نکرد ز آشنا فرق

می کرد به خون دو دیده را غرق