کشته به یگانگی یکی گوی

زان آه که بی دریغ می زد

بر سایه خویش تیغ می زد

وان یار یگانه وفا جوی

خود را چو نکرد ز آشنا فرق

می کرد به خون دو دیده را غرق

دو سوخته دل، بهم رسیده