گر کرد زمانه بی وفایی

کز هستی خود کنم فراموش

ناگاه که از خود آیدم یاد

باشم به هلاک خویشتن شاد

باری تو مکن که آشنایی

خونابه دیده آب من ریخت

دل هم سر خود گرفت و بگریخت