خونابه دیده آب من ریخت

باشم به هلاک خویشتن شاد

گر کرد زمانه بی وفایی

باری تو مکن که آشنایی

دل هم سر خود گرفت و بگریخت

گفتی که صبور باش و مخروش

این قصه، نمی کند دلم گوش