آن سایه آفتاب گشته

تا از شب تیره رفت پاسی

چون باز آمد رمیده را هوش

افتاد، درونه، باز در جوش

رو شسته به خون آب گشته

می کند، به صد شکنجه، جانی

می زد، به هزار غم فغانی