می زد، به هزار غم فغانی

آن سایه آفتاب گشته

رو شسته به خون آب گشته

می کند، به صد شکنجه، جانی

نی مرده نه زنده بود تا روز

چون نم زده مشعلی گه سوز

چون، مرغ سحر، شد ارغنوان ساز