نی مرده نه زنده بود تا روز

رو شسته به خون آب گشته

می کند، به صد شکنجه، جانی

می زد، به هزار غم فغانی

چون نم زده مشعلی گه سوز

چون، مرغ سحر، شد ارغنوان ساز

از موذن کو، برآمد آواز