چون نم زده مشعلی گه سوز

می کند، به صد شکنجه، جانی

می زد، به هزار غم فغانی

نی مرده نه زنده بود تا روز

چون، مرغ سحر، شد ارغنوان ساز

از موذن کو، برآمد آواز

آن خانه فروش کیسه پرداز