چون، مرغ سحر، شد ارغنوان ساز

می زد، به هزار غم فغانی

نی مرده نه زنده بود تا روز

چون نم زده مشعلی گه سوز

از موذن کو، برآمد آواز

آن خانه فروش کیسه پرداز

آمد قدری به خویشتن باز