بر سوز دلم که رستخیزست

وز رخنه دیده دل برون شد

این تن، که خمیده بود بشکست

وان دل که نداشتم، شد از دست

انگشت منه که شعله تیزست

ای غنچه تنگ خوی، چونی؟

وی دشمن دوست روی، چونی؟