همراه دگر، چو من، نیابی

عمریست که جان تو به غم بود

در جستن همره عدم بود

بشتاب که سوی آن خرابی

همره چه بود که جان چون نوش

هم خوابه و همدم و هم آغوش

این راه دراز گاه و بیگاه