این راه دراز گاه و بیگاه

همراه دگر، چو من، نیابی

همره چه بود که جان چون نوش

هم خوابه و همدم و هم آغوش

ز افسانه غم کنیم کوتاه

چندان ز تو انتظار بردم

کاندر ره انتظار مردم