ز افسانه غم کنیم کوتاه

همره چه بود که جان چون نوش

هم خوابه و همدم و هم آغوش

این راه دراز گاه و بیگاه

چندان ز تو انتظار بردم

کاندر ره انتظار مردم

و امروز که گشت جان سبک پای