ریزند جوش، ولی به خواری

مزدی که دهند، منت داد

وان رنج که من برم، همه باد

چون خر که علف کشد به زاری

گر از پس هفته ای زمانی

یابم ز فراغ دل نشانی

سهلست به فرصتی چنان تنگ،