که بنیاد غم را در آرد ز پای

نوایی که تعلیم کرد از نخست

بزن چوب تا باز گوید درست

بیا ساقی آن جام شادی فزای

به من ده که راحت به جانم دهد

ز خونابه دهر امانم دهد

بیا مطرب آن بر بط خوش نوا