که بی مغزیش مغز را شد دوا

به من ده که راحت به جانم دهد

ز خونابه دهر امانم دهد

بیا مطرب آن بر بط خوش نوا

بزن تا که بر باید از مغز هوش

به دل جان نوریزد از راه گوش

بیا ساقی آن باده تلخ فام