که تلخی بسی دیدم از روزگار

بیا ساقی آن باده تلخ فام

که شیرینی عیش ریزد به کام

بده تا به شیرینی آرم به کار

بیا مطر با برکش آواز تر

دماغ مرا تر کن از ساز تر

روان کن که خشک است رود رباب