بیا ساقی آن کیمیای وجود

که روشن کند جان تاریک را

فرو گوی زانگونه سوزان و تر

که دستار عالم رباید زسر

که بی همتان را در آرد به جود

به من ده که تا شادمانی کنم

ز گنج سخن در فشانی کنم