ز گنج سخن در فشانی کنم

بیا ساقی آن کیمیای وجود

که بی همتان را در آرد به جود

به من ده که تا شادمانی کنم

بیا مطربا مو به مو باز جوی

ز موی کمانچه نوایی چو موی

که تا چون به مستان رسد ساز او