بیا مطربا مو به مو باز جوی

که بی همتان را در آرد به جود

به من ده که تا شادمانی کنم

ز گنج سخن در فشانی کنم

ز موی کمانچه نوایی چو موی

که تا چون به مستان رسد ساز او

گوارا شود می ز آواز او