گهی گل همی ریخت اندر کنار

پیاپی شده دوستگانی روان

ملک عاشق رویش از جان و تن

برانسان که او عاشق خویشتن

گهی دست می سود بر سیب و نار

چو می رغبت عاشقان تازه کرد

شکیب از میان عزم دروازه کرد