چو تو داشتی صحبت از ما دریغ

که یک چند با تو برارم نفس

ز داناییت بهره پر برم

ز دریا صدف وز صدف در برم

تواضع ز تو نیست ما را دریغ

گر از زحمت ما نیایی ستوه

کنون پنجه ما و دامان کوه