کنونم چنان در دل آمد هوس

به چوگان همت کشیدم به خویش

نماند از بساط زمین، هیچ جای

که نسپرد شبرنگ من زیر پای

که در جویم از قعر دریا و بس

نشینم به اب اندرون چند گاه

کنم در عجب های دریا نگاه