نشینم به اب اندرون چند گاه

که نسپرد شبرنگ من زیر پای

کنونم چنان در دل آمد هوس

که در جویم از قعر دریا و بس

کنم در عجب های دریا نگاه

بباید ز همت مدد خواستن

طلسمی به حکمت بر آراستن