گشاد ابرو از روی خورشید وش

نماند خرد چون دراید هوس

نیوشنده آسمانی سرشت

شد از تازه روی چو باغ بهشت

به پاسخ دل شاه را کرد خوش

که دل را فراهم کن ای سرفراز

که بردارد این رنجها را دراز