که دل را فراهم کن ای سرفراز

شد از تازه روی چو باغ بهشت

گشاد ابرو از روی خورشید وش

به پاسخ دل شاه را کرد خوش

که بردارد این رنجها را دراز

کنون باز کن دیده پیش بین

تمنای اندیشه خویش بین