به هم صحبتان دیر پیوند بود

گرامی تنش باز مانده ز زور

نمک وار بگداخته ز آب شور

سکندر که گیتی خداوند بود

چو هنگام رفتن فراز آمدش

به دیدار خویشان نیاز آمدش

ازان مژده خوش که دادش سروش