چو هنگام رفتن فراز آمدش

نمک وار بگداخته ز آب شور

سکندر که گیتی خداوند بود

به هم صحبتان دیر پیوند بود

به دیدار خویشان نیاز آمدش

ازان مژده خوش که دادش سروش

سرشکش ز شادی برامد به جوش