زان پری پیکر بهشتی وش

هم ز گل مست بود و هم ز شراب

جانش از ذوق بوسه مفتون بود

مستی نقلش از می افزون بود

خواست کافسانه سراید خوش

گفت وقتی به روزگار نخست

بود شاهی به شهر یاری چست