جان گرامی به پدر باز داد

مرد مرادی، نه همانا که مرد

مرگ چنان خواجه نه کاری ست خرد

کالبد تیره به مادر سپرد

آن ملک با ملکی رفت باز

زنده کنون شد که تو گویی: بمرد