آن ملک با ملکی رفت باز

مرگ چنان خواجه نه کاری ست خرد

جان گرامی به پدر باز داد

کالبد تیره به مادر سپرد

زنده کنون شد که تو گویی: بمرد

کاه نبد او، که به بادی پرید

آب نبد او، که به سرما فسرد