دانه نبود او، که زمینش فشرد

کاه نبد او، که به بادی پرید

آب نبد او، که به سرما فسرد

شانه نبود او، که به مویی شکست

گنج زری بود در این خاکدان

کاو دو جهان را به جوی می شمرد

قالب خاکی سوی خاکی فکند