گنج زری بود در این خاکدان

آب نبد او، که به سرما فسرد

شانه نبود او، که به مویی شکست

دانه نبود او، که زمینش فشرد

کاو دو جهان را به جوی می شمرد

قالب خاکی سوی خاکی فکند

جان و خرد سوی سماوات برد