بچه به زندان تنگ و مادر قربان

تا نخورد شیر هفت مه به تمامی

از سر اردیبهشت تا بن آبان

آن گه شاید ز روی دین و ره داد

چون بسپاری به حبس بچه او را

هفت شباروز خیره ماند و حیران

باز چو آید به هوش و حال ببیند