باز چو آید به هوش و حال ببیند

بچه به زندان تنگ و مادر قربان

چون بسپاری به حبس بچه او را

هفت شباروز خیره ماند و حیران

جوش بر آرد، بنالد از دل سوزان

گاه زبر زیر گردد از غم و گه باز

زیر زبر، همچنان ز انده جوشان