او همه دیبا به تخت و زر به انبان

باز بدان گه که می به دست بگیرد

ابر بهاری چنو نبارد باران

ابر بهاری جز آب تیره نبارد

با دو کف او، ز بس عطا که ببخشد

خوار نماید حدیث و قصه توفان

لاجرم از جود و از سخاوت اوی است