شد وقت عیش دوستان آن لاله و ریحان کجا؟

بشگفت گل در بوستان آن غنچه خندان کجا؟

هر بار کو در خنده شد چون من هزارش بنده شد

صد مرده زان لب زنده شد درد مرا درمان کجا؟

گویند ترک غم بگو تدبیر سامانی بجو