هر بار کو در خنده شد چون من هزارش بنده شد

بشگفت گل در بوستان آن غنچه خندان کجا؟

شد وقت عیش دوستان آن لاله و ریحان کجا؟

صد مرده زان لب زنده شد درد مرا درمان کجا؟

گویند ترک غم بگو تدبیر سامانی بجو

درمانده را تدبیر کو دیوانه را سامان کجا؟